Als kersverse ouder vond ik het fijn om houvast te zoeken in boeken, websites en tijdschriften over opvoeden. Vaak best nuttig om een beetje een idee te geven van wat je van je kindje mag verwachten en inspiratie op te doen voor leuke spelletjes en activiteiten. Nu ons kindje ruim acht maanden is, heb ik de pedagogische regeltjes echter volledig los gelaten. Er is van alles te vinden over hoe het hoort te gaan. Netjes volgde ik de eerste maanden alle regeltjes op en met succes dacht ik. Hij ging zelf slapen, werd steeds minder vaak wakker ‘s nachts en sliep rond zijn vierde maand zelfs nachtjes door. Oh oh, wat deden we het allemaal goed… dacht ik. En wat fijn dat ik dankzij de boeken wist hoe het allemaal moest en het voor elkaar had gekregen… dacht ik.
En toen ineens werkte niks meer. Geen van al die “regeltjes”, van al die aanpakken, van heel de mikmak, haalde nog iets uit. Hij viel niet meer zelf in slaap, van doorslapen was geen sprake meer, uit de fles wilde hij niet meer drinken en ga zo maar door. Ik was niet ineens iets anders gaan doen en toch was alle rust, ritme en regelmaat (de oh zo belangrijke 3 R’en) verdwenen. Om me heen zeiden mensen ‘het is een fase’ of ‘dat komt van de tandjes’, of ‘dat komt omdat hij een virusje heeft’ of ‘je moet het gewoon zo en zo aanpakken’ maar geen aanpak werkte, tandjes kwamen door, virusjes kwamen en gingen en toch keerde de rust niet terug in huis. Het leek alsof ik elke week een nieuw kindje had die om een nieuwe aanpak vroeg. Werkte het op de ene dag hem op bed te leggen en zich in slaap te laten jammeren, resulteerde precies diezelfde aanpak de andere dag in een hysterisch en ontroostbaar kind die al helemaal niet wilde slapen. Zorgde wiegen en zingen de ene dag voor een heerlijk in slaap vallend kind, ontving diezelfde aanpak de volgende dag groot protest en viel hij dan juist onmogelijk in slaap. Wanhopig werd ik ervan…! En vooral ook heel erg moe. Zorgen dat mijn kindje deed wat hoorde op een “pedagogisch verantwoorde manier” was een dagelijkse strijd die me helemaal leegzoog. Ik voelde me niet gehoord, want niemand leek serieus te nemen dat ik het zelf toch echt als heel erg zwaar ervaarde. Was ik dan zo een slappe moeder, kon ik dan niks hebben, deed ik het allemaal verkeerd? Ik werd onzeker en voelde me er slecht over dat ik het allemaal zo pittig vond, want het is toch immers zo een vrolijk en vriendelijk kereltje aldus de omgeving. Wat is daar dan zwaar aan te vinden? Ook de pedagogische boeken boden oplossingen voor ieder afzonderlijke onrust-probleem, maar geen van die oplossingen haalden iets uit of keken naar het totaal
Inmiddels heb ik dan ook de pedagogische boeken dichtgeslagen, de websites weggeklikt en gaat het commentaar van anderen het ene oor in en het andere oor uit. Ik ben gestopt met wat hoort en al helemaal gestopt met proberen om iets op te lossen. De onrust (vooral rondom het slapen) zie ik niet langer als een probleem, maar meer als een eigenschap. Ja, wij wiegen ons kindje regelmatig in slaap. Ja, wij gaan direct troosten als hij huilt. Ja, hij slaapt regelmatig bij ons in bed. Het wordt allemaal afgeraden, maar in ons geval werkt het. Hoe langer ik moeder ben, hoe meer onzin ik het vind dat dit soort dingen verkeerd zouden zijn. Als ik kijk naar de natuur, die het zo heeft geregeld dat voor zes maanden de moeder haar kindje volledig kan voeden met haar melk en tot een jaar die melk een cruciaal onderdeel blijft van de voeding… Als de natuur het zo regelt dat (borstvoedings)kindjes meerdere malen op een nacht wakker worden en om melk vragen… Als de natuur het zo heeft geregeld dat kindjes nog niet kunnen praten, maar wel kunnen huilen en met hun huil dat kunnen vragen wat zij nodig hebben… Waar komt dan toch in vredesnaam het idee vandaan dat kindjes zo vroeg mogelijk een individu moeten worden, wat de hele nacht in zijn eentje op een eigen kamer slaapt zonder ook maar een kik te geven? Nu ik me overgeef aan het natuurlijke ontwikkelproces van mijn kindje en in elke behoefte voorzie die ik bij hem voel, voel ik me sterker en zekerder en veel inniger verbonden. Het brengt een ander soort rust. De rust van overgave en acceptatie. Ik ben ervan overtuigd dat ik hem nu een basis van veiligheid, liefde, warmte en vertrouwen bied waar hij de rest van zijn leven iets aan zal hebben. Naar de maan met hoe het hoort! Ik kijk liever naar hoe het gaat en in dat proces is mijn zoontje prima in staat om zelf duidelijk te maken wat hij nodig heeft. Ik hoefde er alleen maar naar te gaan luisteren…
